ข้อสังเกตุ พิมพ์พระสมเด็จวัดระฆัง พิมพ์ใหญ่

แบบพิมพ์ซึ่ง หลวงวิจารย์เจียรนัย (เฮง) ช่างสิบหมู่หลวงในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๔ เป็นพิมพ์ที่มีขนาดเล็กกระทัดรัด สวยงาม สมเด็จโตชอบ และไม่จัดสร้างสมเด็จที่มีขนาดใหญ่อีกเลย นักนิยมพระเครื่องเรียกพิมพ์นี้ว่าเป็น “พิมพ์นิยม” หลวงวิจารย์ได้จำลองพุทธศิลป จากสมัยสุโขทัย เชียวแสน อู่ทอง และลานนา ไว้ในสมเด็จพิมพ์ต่างๆ ทั้ง ๕ พิมพ์ คือ พิมพ์ใหญ่ พิมพ์เจดีย์ พิมพ์เกศบัวตูม พิมพ์ฐานแซม และพิมพ์ปรกโพธิ์

พุทธศิลปดังกล่าวได้กำหนดลักษณะของ เกศรัศมี ดังนี่

  1. เกศจรดซุ้ม เป็นพุทธศิลปสมัยสุโขทัย
  2. เกศไม่จรดซุ้ม เป็นพุทธศิลปสมัยอู่ทอง
  3. เกศบัวตูม เป็นพุทธศิลปสมัยเชียงแสน
  4. เกศทะลุซุ้ม เป็นพุทธศิลปสมัยล้านนา

สำหรับพิมพ์ใหญ่มีทั้ง พิมพ์เกศจรดซุ้ม และเกศทะลุซุ้ม จะเห็นเท้าซ้ายชัดเจน ฐานสิงห์ตกทองช้าง เส้นซุ้มชิดขอบฐานด้านซ้ายพอดี เกศเอียงบางองค์ชน บางองค์เกศทะลุซุ้ม ฐานล่างสุดยุบตัวลงเล็กน้อยด้านซ้ายองค์พระตั้ง ๙๐ องศา ด้านขวาเอียง ๔๕ องศาเข้ามุม สำหรับพิมพ์ใหญ่พระประธาน จะเห็นผ้าทิพย์รางๆ บางองค์มีสังฆาฏิ บางองค์ไม่มี แขนซ้ายทิ้งดิ่งตรงลงมาหักที่ข้อศอก ส่วนแขนขวาโค้งเข้ารูปสวยงาม บางองค์เห็นหูรางๆ แต่บางองค์กดพิมพ์ตื้นก็ไม่เห็น พื้นนอกซุ้มสูงกว่าในซุ้มครอบแก้วเล็กน้อย ลักแล้ซ้ายสูงกว่าลักแล้ขวา เกศจรดซุ้มเป็นศิลปสมัยสุโขทัย เกศทะลุซุ้มเป็นศิลปสมัยล้านนา

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s